Wybrane metody diagnostyki linii kablowych SN

Obecnie jest już znanych kilka metod diagnozowania stanu izolacji linii kablowej, jednak wiele z nich ciągle jest udoskonalanych.

Diagnozowanie stanu izolacji płaszcza kabla poprzez czujnik zawilgocenia

Proponowane przez U. Glease na konferencji w Graz w 1995 roku rozwiązanie polega na umieszczeniu specjalnego czujnika wraz z drutami żyły powrotnej kabla (rys. 1.). Czujnik jest wykonany w postaci przewodu o jednolitej rezystancji na całej długości i izolacji z polimeru przepuszczającego wilgoć. Reaguje na pojawienie się wilgoci pod płaszczem. Działanie jest bardzo proste. W normalnej sytuacji, gdy płaszcz jest nieuszkodzony, czujnik jest odizolowany od reszty drutów żyły powrotnej. Kiedy dojdzie do uszkodzenia płaszcza, wilgoć wsiąka z polimer, czyli przez izolację czujnika, i następuje zwarcie z żyłą powrotną. Jeżeli na początku i końcu kabla między żyłę powrotną a czujnik włączy się źródło (min. 5 V) napięcia stałego U poprzez rezystory Rm, tak jak to przedstawiono na rysunku 2., to można oprócz zasygnalizowania uszkodzenia (przepływ prądów i1 i i2) obliczyć miejsce uszkodzenia płaszcza ze wzoru:

gdzie:

L₁ – długość do miejsca uszkodzenia,

L – długość linii kablowej,

a oraz b – jednostkowe rezystancje czujnika i żyły powrotnej,

i₁ oraz i₂ – pomierzone prądy,

R_m – dobrana rezystancja układu.

Pomiar wyładowań niezupełnych metodą OWTS

Żeby dokonać pomiaru wyładowań niezupełnych (wnz) w trybie offline, należy je zainicjować. Następnie wykryć wnz oraz zlokalizować przy jak najbardziej zbliżonych warunkach do eksploatacyjnych – w ten sposób wartość ładunku elektrycznego mierzonego w pC będzie zbliżona do tego, który pojawia się podczas eksploatacji. Diagnostyka wnz została oparta na pomiarze takich wielkości jak:

• ładunek elektryczny wnz, w [pC] – jest to największa wartość zarejestrowana przez system,
• koncentracja wnz – jest to liczba wnz w danym miejscu w określonym czasie,
• napięcie inicjacji wnz, w [kV] – jest to napięcie, które podczas stopniowego podnoszenia napięcia probierczego wywoła pierwsze wnz, wartość tego napięcia jest mocno uzależniona od czułości systemu pomiarowego,
• napięcie gaśnięcia wnz, w [kV] – jest to parametr szczególnie ważny do określenia ryzyka potencjalnej awarii kabla, wartość tego napięcia jest z reguły niższa od wartości napięcia inicjacji, ponieważ źródło wnz często wykazuje histerezę pomiędzy omawianymi napięciami (inicjacji i gaśnięcia wnz),

Najbardziej miarodajny wynik byłby przy 50 Hz, czyli częstotliwości eksploatacyjnej. Niestety taki sam problem jest z zespołem probierczym do wytworzenia napięcia probierczego 50 Hz, co w próbach napięciowych. Jest to zespół o dużych gabarytach i posiadający sporą masę, co utrudnia transport; dodatkowo jest bardzo drogi. Wydawałoby się, że do zasilania układu do pomiaru wnz można wykorzystać zespół probierczy VLF. Niestety badania udowodniły, że wnz występujące przy VLF, tj. 0,1 Hz, nie odpowiadają wnz przy 50 Hz. Przy 0,1 Hz wnz były o wiele wyższe niż przy 50 Hz.

Problemem właściwego źródła zasilania układu diagnostyki wnz zajęła się energetyka włoska. Każdy system, który pojawił się na rynku, był gruntownie badany pod kątem wpływu na środowisko (kompatybilność elektromagnetyczna, brak zakłóceń w sąsiednich liniach, filtrowanie itp.) oraz pod względem parametrów eksploatacyjnych, czyli między innymi ocenie podlegał wpływ na degradację testowanej izolacji. W kolejnym kroku taki przebadany laboratoryjnie system był testowany w terenie. Diagnozowano wiele linii kablowych, a następnie do analizy wzięto pod uwagę następujące wielkości:

• wydajność źródła – tj. zdolność do wykrycia wnz przy możliwie niskim poziomie napięcia probierczego, bez jej dodatkowego osłabiania,
• techniczną charakterystyką systemu – tj. zdolność systemu do wykrywania wnz,
• ergonomiczność – tj. łatwość obsługi, brak konieczności obsługiwania przez personel złożony z samych ekspertów w tej dziedzinie, funkcjonowanie oprogramowania, czytelność,
• ekonomiczność – tj. koszt nabycia, najmu, transportu, konserwacji.

Do powyższych badań wzięto cztery systemy dostępne na rynku, nazwano je odpowiednio: A, B, C, D. W tabeli 1. przedstawiono podstawowe różnice pomiędzy nimi.

Natomiast cechy wspólne omawianych systemów to: tryb pracy off-line, tzn. kable muszą być odłączone od napięcia, uziemione w celu pozbycia się ładunków oraz odpięte od urządzeń.

Do testów laboratoryjnych wykorzystano pięć typów kabli 12/20 kV. Defekty w tych kablach zostały sztucznie wykonane na potrzeby testów, następnie zaczęto analizować wartości napięć inicjujących wnz. Nazwano je odpowiednio: C1, C2, C3, C4, C5. W badaniach otrzymano bardzo małą korelację między napięciem inicjacji wnz a ich amplitudą. Przyczyny takiej różnorodności mogą być następujące:

• różne rodzaje źródła,
• różne metody rejestracji, próbkowania itp.,
• różne charakterystyki oprogramowania.

Nadal istniały rozbieżności w wynikach między systemami. W szczególności należy zwrócić uwagę na fakt, że oprócz celowych uszkodzeń pojawiają się inne uszkodzenia, defekty izolacji kabla, co świadczy o dużej zdolności wykrywania wad metodą pomiaru wnz. Po zakończeniu testów w laboratorium rozpoczęto testy systemów w terenie. Przeprowadzono je na 18 wybranych liniach kablowych w różnych częściach Włoch, w latach 1999 - 2000. W tabeli 2. przedstawiono ich charakterystykę.

Wyniki z pomiarów kabli 1, 2, 3, po bliższej analizie wykazały duże wartości wnz w mufach. Kable 4, 5, 6 wykazały szeroką rozpiętość wnz na całej długości linii, co po późniejszym wycięciu fragmentu kabla okazało się mieć związek z wysokim zawilgoceniem izolacji. Kolejne kable, od 7. do 12., wykazały duże wartości wnz w okolicach muf. W kablach 13, 14, 15 były spore utrudnienia w odczytach z uwagi na położoną w pobliżu stację radiową, mimo użytych dodatkowo filtrów. Natomiast kable 16, 17, 18 charakteryzowały się szczególnie dużymi wnz w okolicach muf, co było sygnałem dla lokalnego zakładu energetycznego.

Porównano wyniki powyższych linii kablowych w czterech testowanych systemach – były one zbliżone, jednak w systemach C oraz D napięcia inicjacji wnz były niższe od pozostałych. Efektywność źródła napięcia była rozpatrywana pod kątem inicjacji wnz, tzn. im niższe napięcie inicjacji wnz, tym wyższa ocena. Detekcja uszkodzeń to zdolność pomiaru wnz we wszystkich testowanych kablach. Odporność na zakłócenia, lokalizacja uszkodzeń oraz ocena i identyfikacja uszkodzenia, to kryteria analogiczne, tzn. im wyższa odporność, trafniejsza lokalizacja i prostsza identyfikacja, tym wyższa ocena dla systemu.

Biorąc pod uwagę aspekty ekonomiczne testowanych systemów, pod względem transportu najniższą ocenę otrzymał system A, przede wszystkim z powodu dużej masy i rozmiaru, wymagających użycia specjalnego samochodu. Następnym czynnikiem ekonomicznym są koszty operacyjne i tutaj najniżej został oceniony system B. Ze względu na niską częstotliwość próbkowanie wydłuża się, co znacznie wydłuża także czas całego badania. Kolejnym elementem jest konserwacja. Tutaj trudno jest rozpatrywać ten element dosłownie, ponieważ są to urządzenia bezobsługowe pod względem konserwacji, więc oparto się na stopniu skomplikowania układu – tutaj najniższą oceną otrzymał system A i B.

Energetyka włoska wybrała system C. Polska opierając się na badaniach Włochów również wybrała system C. Nazwa tego systemu to OWTS (Oscilating Wave Test System – system do przeprowadzenia prób napięciem oscylującym). Zespół diagnostyczny OWTS wykorzystuje oscylację napięcia wytworzonego za pomocą rezonansu. Jest to rozwiązanie kompaktowe, o niewielkiej wadze (fot. 1.). Zastosowano w OWTS bardzo szybki rejestrator cyfrowy, co było możliwe dzięki zaawansowanej elektronice.

Badana linia kablowa zostaje przyłączona do systemu diagnostycznego OWTS, a wcześniej odłączona z obu stron od urządzeń, po czym system zostaje skalibrowany z obiektem (automatycznie). Podczas kalibracji jest również możliwa lokalizacja muf. Rejestrację takich muf przedstawiono na fotografii 2., widać na nim odbicia fali propagującej. Przesuwając kursorem po ekranie monitora (żółta pionowa linia), możemy określić odległości między mufami lub od mufy do systemu.

Kabel wstępnie jest ładowany napięciem stałym przez 30 ms. Następnie za pomocą łącznika IGBT jest podłączony do cewki o stałej indukcyjności, po czym w kablu powstaje napięciowa, rezonansowa fala samogasnąca, o pewnej oscylacji. Częstotliwość tej fali jest zależna od pojemności badanego obiektu. W praktyce można nawet osiągnąć częstotliwość sieciową przy pojemności obiektu 4 - 5 μF, czyli w przypadku długich kabli. Pomiar wnz odbywa się przy każdorazowym przejściu przez zero wymuszonej fali samogasnącej. Wraz z tłumieniem fali zanikają rejestrowane wnz (fot. 3.). Kolejnym krokiem jest zwiększanie napięcia probierczego, skokowo co 1 kV, aż do dwukrotnej wartości napięcia roboczego kabla, przy czym po każdym wzroście następuje pomiar napięcia inicjacji wnz. Napięcie gaśnięcia zostaje wyznaczone z krzywej tłumienia napięcia.

Po włączeniu odpowiedniej funkcji na monitorze komputera, program na podstawie odbić fali wędrownej od wnz podaje ich lokalizację w linii kablowej w funkcji odległości, opierając się na teorii fali wędrownej. Po wykonaniu omawianych czynności na wszystkich fazach linii kablowej, program może wyświetlić na jednym diagramie trzy zbadane fazy (żółte kółko – L1, niebieski trójkąt – L2, czerwony kwadrat – L3), wartości wnz w funkcji długości linii kablowej (fot. 4.) oraz inne ustawione parametry potrzebne użytkownikowi systemu.

Ocena wyników w całym procesie diagnostycznym jest rzeczą najtrudniejszą. Otrzymane wyniki, takie jak na fotografii 4., należy analizować pod kilkoma względami, a mianowicie:

• rozróżnić wnz, czy otrzymane wartości są z wewnątrz kabla, czy np. pochodzą z wyładowań ulotowych na aparaturze łączeniowej,
• należałoby posiadać swoją bazę z wynikami lub pochodzącą z obcego źródła, do przeanalizowania wartości wnz, co znacznie pomogłoby określić stan izolacji badanej linii kablowej.

W Polsce opracowano wspólny, praktyczny model analizowania wyników pochodzących z pomiarów. Istotne parametry wzięte do analizy to:

• wartość wnz przy U_o,
• koncentracja wnz przy poziomie U_o,
• wartość wnz przy poziomie 1,7 U_o,
• koncentracja wnz przy poziomie 1,7 U_o,
• wartość wnz przy poziomie 2 U_o,
• koncentracja wnz przy poziomie 2 U_o,
• obserwacja rozwoju wnz pomiędzy U_o a 2 U_o,

gdzie U_o – napięcie robocze, międzyfazowe kabla.

Posiadając wyniki z powyższych pomiarów należy posłużyć się bazą danych dopuszczalnych wartości dla danego kabla, czy zamontowanego na nim osprzętu. W posiadaniu takiej bazy są nieliczni, z uwagi na niedawne wdrożenie systemu OWTS. Po zestawieniu wyników z pomiarów z wartościami z bazy, kolejny krok to określenie statusu, tj. czasookresu do następnej diagnostyki (praktykowany w Polsce) i tak:

• status zielony – kolejne badanie diagnostyczne za 5 lat,
• status żółty – kolejne badanie diagnostyczne za 12 miesięcy,
• status pomarańczowy – kolejne badanie diagnostyczne za 3 miesiące,
• status czerwony – kabel do natychmiastowej niszczącej próby probierczej.

Status zielony otrzymują kable, które nie wykazują wnz przy U_o oraz nie przekraczają wartości dopuszczalnej przy 2 U_o, status żółty otrzymują kable, w przypadku których choć jeden z warunków statusu zielonego nie został spełniony. Status pomarańczowy otrzymuje kabel znacznie wyeksploatowany, tj. wszystkie wymienione parametry zostają przekroczone. Należy tu podjąć decyzję, czy dana linia kablowa będzie wymieniana czy naprawiona. Status czerwony to skrajny przypadek, w tym przypadku wartości dopuszczalne są znacznie przekroczone, taka linia kablowa nie może być załączona, należy ją cofnąć do próby napięciowej.

W innych krajach Europy statusy kwalifikacji zbadanej linii kablowej wyglądają inaczej, a nawet opierają się na analizie innych wartości niż w Polsce, np. analizie napięcia inicjacji i gaśnięcia wnz. Zapewne i ta analiza jest słuszna, jednak na ile, pokaże to wieloletnia eksploatacja. Istnieje również lokalizacja oraz analiza wnz w trybie on-line. Odbywa się ona za pomocą specjalnej sondy. Taka sonda w diagnostyce linii kablowej ma ograniczone zastosowanie, ponieważ diagnostyka odbywa się lokalnie, tzn. należy zbliżyć sondę do badanego elementu, a taki obiekt jak linia kablowa ze względu na charakter budowy to uniemożliwia. Jednak taka technika jest bardzo pomocna w diagnostyce głowic, czy odkrytych muf.

Sonda bazuje na metodzie szerokopasmowego wzmocnienia impulsów, w tym przypadku wnz. Został również wbudowany system elektroniczny do regulacji sygnału, służący do optymalizacji – sygnał/szum. Istnieje możliwość wizualizacji wnz po podłączeniu oscyloskopu lub rejestratora. Dla bezpieczeństwa, zamiast przewodu elektrycznego między sondą a jednostką użyto światłowodu. Sonda ma wbudowany miernik wskazówkowy do wstępnej wizualizacji oraz możliwość podłączenia słuchawek, które mogą pomóc w lokalizacji przez nasłuchiwanie amplitudy wnz.

Sonda została zaprojektowana do prac w terenie, o czym świadczy wysokie IP oraz obudowa odporna na udary mechaniczne, ale jest także wykorzystywana do prac badawczych w laboratoriach.

Diagnozowanie metodą analizy izotermicznego prądu relaksacyjnego

Ten rodzaj metody diagnozowania został opracowany w Niemczech przez firmę Seba-Dynatronic i służy do diagnostyki kabli o izolacji polimerowej (fot. 5.). Wyznacznikiem diagnostycznym jest proces starzenia polimeru. Omawiana metoda jest również nazywana inteligentną próbą, pozwalającą określić sumę wszystkich zmian właściwości elektrycznych, chemicznych, mechanicznych, fizycznych oraz strukturalnych danego kabla. Metoda mierzy prąd wsteczny (tzw. odpowiedź prądowa) w obecności napięcia stałego. A więc podstawową wartością do analizy jest dynamika składowych prądu relaksacyjnego.

Pod wpływem pola elektrycznego stałego dochodzi do przesunięcia ładunków i ich zmagazynowania. W momencie usunięcia pola elektrycznego, w polimerze zachodzą procesy wyrównywania się ładunków. Ten mechanizm jest nazywany depolaryzacją lub relaksacją. Starzenie się polimeru to również jego degradacja, czego odzwierciedleniem w tej metodzie jest zmieniający się prąd relaksacji. Wartości składowe tego prądu są różne w zależności od stopnia degradacji izolacji, i to one są wykorzystywane do oceny stanu izolacji. Na rysunku 3. przedstawiono przebieg takiego prądu relaksacyjnego. Przebieg mieści się w przedziale 5 - 1800 s.

Obliczenia są na tyle czasochłonne, że tę część diagnostyki pozostawiono programom komputerowym. Program na podstawie takiej charakterystyki, jaką pokazano na rysunku 3., wykonuje między innymi takie obliczenia, jak:

• wyodrębnia stałe czasowe,
• wyznacza amplitudy stałych czasowych,
• wyznacza współczynnik starzenia A.

Współczynnik starzenia A jest wartością empiryczną, użytkową i jest to stosunek dwóch stałych czasowych. Do badanej żyły podłącza się napięcie stałe 1 kV na czas 30 min. Następnie spolaryzowany dielektryk zostaje rozładowany przez rezystor, jednocześnie podczas rozładowania następuje analiza komputerowa prądu wyładowania, co trwa kolejne 30 min. Jak można łatwo obliczyć, dla całej linii kablowej procedura pomiarowa trwa ok. 3 godzin. Po zakończeniu diagnostyki otrzymujemy gotową wartość współczynnika starzenia A. Jednak pojedyncza wartość niewiele mówi. Są dwie drogi zinterpretowania otrzymanego współczynnika starzenia A. Pierwsza z nich to skorzystanie z bazy danych (wgranej w komputerze lub przez Internet z innej bazy), gdzie otrzymany wynik współczynnika starzenia A zostanie porównany z innymi i w dalszej kolejności zostanie określone zagrożenie awarii. Drugi sposób to oprócz uaktualniania bazy swoimi wynikami, zbieranie poszczególnych punktów na wykresie danego kabla (rys. 4.). Już np. po roku widzimy postęp degradacji izolacji (wzrost współczynnika A) monitorowanego kabla. Następnie program, opierając się na zebranych punktach (współczynnik starzenia w funkcji czasu), pomoże określić żywotność monitorowanego kabla.

Ocena stanu izolacji z wykorzystaniem metody napięcia powrotnego

Diagnostyka na podstawie zmierzonego napięcia powrotnego wykorzystuje zjawisko ładunku szczątkowego. Jako pierwsza opracowała tę metodę niemiecka firma Hagenuk. Na początku kabel jest ładowany napięciem stałym, dwukrotnie większym od napięcia roboczego międzyfazowego. Następnie zostaje zwarty na kilka minut przez rezystor z uziemieniem, za pomocą stycznika S1 (rys. 5.). Rezystor jest tak dobrany, żeby podczas badania wyeliminować przebiegi falowe wzdłuż kabla. Po rozładowaniu kabel zostaje przełączony przez stycznik S2 na układ pomiarowy. Taki układ składa się z woltomierza wartości szczytowej, wzmacniacza, przetwornika analogowo-cyfrowego oraz komputera z odpowiednim oprogramowaniem. Wartością diagnostyczną są:

• stromość oraz wartość szczytowa napięcia powrotnego (rys. 6.),
• zależność napięcia powrotnego do wartości napięcia probierczego.

Powyższe wartości odczytuje komputer i przedstawia je na podobnym wykresie jak na rysunku 7. Żeby móc zinterpretować otrzymane wartości, należy posiadać wzorzec wyznaczony dla kabli nowych. Można również wyznaczyć parametr, który nie wymaga dodatkowych zbiorów informacji i jest wyznaczony z wykresu wartości napięcia powrotnego w funkcji napięcia probierczego do znamionowego (rys. 8.). Interpretacja jest stosunkowo łatwa po otrzymaniu wykresu z komputera, tj. jeśli omawiany parametr jest równy 2, to izolacja jest w dobrym stanie, jeżeli znajduje się w przedziale między 2 a 3, to izolacja jest zdegradowana, ale nadająca się do eksploatacji, powyżej 3 to izolacja mocno zdegradowana, niewykluczona jest w nieodległym czasie awaria.

Obecnie istnieje wiele firm, które produkują sprzęt do pomiaru napięcia powrotnego. Takie systemy diagnostyczne coraz częściej łączą ze sobą inne dodatkowe funkcje pomiarowe, przykładem jest miernik firmy Tettex (fot. 6.). Przy pomiarze napięcia powrotnego oraz napięcia ładowania dodatkowo miernik mierzy początkową wartość narastania, szczytową wartość narastania napięcia powrotnego, czas szczytu, rezystancję izolacji oraz prąd polaryzacji. Urządzenie posiada pamięć do budowania własnej bazy z pomiarów i program do analizy wyników i przyrównywania do np. kabli nowych. Producent określa jego przydatność głównie do diagnostyki izolacji papierowo-olejowej.

Użytkownik może sam ustawić program diagnostyki wprowadzając kryteria rejestracji, co przy odpowiednim doświadczeniu znacznie skróci czas pomiaru danych wartości, najczęściej przez zdefiniowanie zakresu pomiarowego przez użytkownika oraz skrócenie czasów np. relaksacji.

Ocena stanu izolacji z wykorzystaniem spektroskopii impedancyjnej w dziedzinie częstotliwości

Duże nadzieje przy diagnozowaniu stanu izolacji kabli elektroenergetycznych o izolacji polimerowej wiąże się z nowo rozwijającą się metodą diagnostyczną, jaką jest spektroskopia impedancyjna (SI), zwana również spektroskopią dielektryczną. Obecnie SI stosuje się do wykrywania drzewienia wodnego w kablach o izolacji polimerowej oraz do określenia stopnia zawilgocenia kabli o izolacji papierowo-olejowej.

Spektroskopia impedancyjna bazuje na pomiarze tzw. odpowiedzi dielektrycznej badanego dielektryka na pobudzenie małym sygnałem elektromagnetycznym w szerokim zakresie częstotliwości oraz analizie tej odpowiedzi w celu uzyskania użytecznej informacji o stanie dielektryka, tj. jego właściwości fizykochemicznych. Parametry SI to wartości rzeczywiste i urojone impedancyjne (Z) lub admitancyjne (Y), zmieniające się w funkcji czasu lub częstotliwości. Metoda SI w diagnostyce linii kablowych opiera się na pomiarze współczynnika stratności tgδ oraz wyznaczeniu składowej urojonej ε” przenikalności elektrycznej. Współczynnik tgδ i składowa urojona ε” przenikalności elektrycznej zależą od częstotliwości i temperatury badanego idealnego dielektryka. Gdy w dielektryku, w tym przypadku w izolacji polimerowej, pojawi się woda (drzewienie wodne), współczynnik tgδ wraz ze zmniejszaniem się częstotliwości ulega zmianie, ale nie w sposób znaczący. Obecność wody zostanie natomiast wykryta w sposób jednoznaczny, gdy pomiary zostaną wykonane przy wysokim napięciu, dla dwóch jego różnych poziomów.

Z badań wynika, że nawet 60 - 80% izolacji kabli z uszkodzeniem w postaci drzewienia wodnego nie zostanie wykrytych przez typowy pomiar współczynnika tgδ z wykorzystaniem tradycyjnego mostka Scheringa. Zastosowanie metody SI stanowi zatem ciekawą alternatywę w badaniach degradacji izolacji kabli. Firma PAX DIAGNOSTICS ze Szwecji wprowadziła w 2007 roku urządzenie do diagnostyki metodą SI kabli elektroenergetycznych (fot. 7.). Urządzenie składa się z dwóch członów: wzmacniacza sygnału wyjściowego, który pozwala generować sygnał napięciowy do 30 kV oraz jednostki pomiarowej wyposażonej w elektrometr do pomiaru małych prądów, oraz układ sterowania pracujący na komputerze klasy PC. Odpowiednie oprogramowanie pozwala kontrolować pomiar oraz przekształcać wyniki do interesującej postaci. Urządzenie nadaje się zarówno do laboratoriów, jak i do pracy w terenie. Maksymalny zakres częstotliwości przy generowaniu wysokiego napięcia wynosi od 1 mHz do 100 Hz.

Wnioski

Diagnostyka stanu izolacji linii kablowych to młoda dziedzina, która jest na etapie rozwoju, jednak prace nad nią są prowadzone w sposób systematyczny. Nad sprzętem oraz systemem do diagnostyki linii kablowych pracują głównie europejskie firmy o światowej renomie, które posiadają spore doświadczenie w konstruowaniu i wdrażaniu tego typu sprzętu i przeznaczają na ten cel znaczne środki finansowe. W dziedzinie diagnozowania stanu izolacji linii kablowej oraz określenia jej niezawodności na podstawie otrzymanych wyników pomiarów w trybie off-line nie ma jak na razie standardu. Aktualnie wydaje się wręcz niemożliwy do uzyskania. Powodów jest kilka, między innymi: brak na chwilę obecną przodującej metody, która byłaby najbardziej miarodajna dla wszystkich rodzajów linii kablowych, zbyt małe doświadczenie oraz liczba przeprowadzanych tego typu diagnostyk.

Diagnostyka w trybie on-line stanu izolacji całej linii kablowej to na razie jeszcze temat przyszłości. Nie ma w tej chwili na rynku sprzętu do tego typu diagnostyki, ale niewykluczone, że firmy nad nim pracują i niebawem wprowadzą nowe rozwiązania na rynek. Obecnie w trybie on-line możemy prowadzić diagnostykę tylko osprzętu linii kablowej (głowice oraz mufy odkryte).

Sprzęt do diagnostyki linii kablowej jest powszechnie dostępny na rynku, ale jest to sprzęt drogi. Firmy, które opracowały oraz wdrożyły dany system diagnozowania, są zmuszone do narzucania wysokiej ceny za sprzęt z uwagi na poniesione koszty, czasem na wieloletnie badania. Dodatkowy powód to fakt, że odbiorcy takiego sprzętu stanowią niewielką grupę, a jak wiadomo, jednostkowa produkcja sprzętu zawsze wiąże się z wysokim kosztem.

Literatura

1. J. Wodziński, Wysokonapięciowa technika prób i pomiarów, PWN, Warszawa 1997.
2. F. Spyra, J. Stępień, Diagnozowanie stanu izolacji kabli elektroenergetycznych średniego napięcia, IV Konferencja Elektroenergetyczne Linie Kablowe – stan obecny, nowe techniki.
3. Materiały reklamowe firmy SEBAKMT.
4. T. Strehl, On-and Off-Line Measurement, Diagnostics and Monitoring of Partial Discharges on High-Voltage Equipment, Workshop 2000, Alexandria, Virginia, 13-14 September 2000.
5. R. Szczerski Lokalizacja uszkodzeń kabli i wybrane badania eksploatacyjne linii kablowych, WNT, Warszawa 1999.
6. Materiały reklamowe firmy Tettex.
7. www.paxdiagnostics.com.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!