Trendy w rozwoju zasilania obiektów Data Center (część 1.)

Dynamiczny rozwój gospodarki cyfrowej sprawia, że obiekty typu Data Center stały się jednym z kluczowych elementów współczesnej infrastruktury technicznej oraz infrastruktury krytycznej państwa. To w nich koncentrują się zasoby obliczeniowe wykorzystywane przez usługi chmurowe, bankowość elektroniczną, administrację publiczną, przemysł oraz systemy bezpieczeństwa. Niezawodność zasilania tych obiektów bezpośrednio przekłada się na ciągłość funkcjonowania usług cyfrowych, a tym samym na bezpieczeństwo gospodarcze i społeczne. Jednocześnie centra danych należą do najbardziej energochłonnych obiektów w sektorze IT, ich moce przyłączeniowe sięgają dziesiątek, a w kampusach hyperscale nawet setek megawatów, przy rosnącej gęstości mocy pojedynczych szaf serwerowych, zwłaszcza dla obciążeń GPU i AI.

Wysokie wymagania dotyczące dostępności usług IT, określane między innymi przez poziomy klasyfikacji Tier Uptime Institute oraz klasy Availability Class normy PN-EN 50600, wymuszają stosowanie zaawansowanych architektur zasilania, wielotorowych układów dystrybucji energii i rozbudowanej redundancji źródeł podstawowych oraz rezerwowych. Równocześnie rośnie presja na poprawę efektywności energetycznej, ograniczenie emisji CO2 i integrację centrów danych z odnawialnymi oraz niskoemisyjnymi źródłami energii. Projektant systemu zasilania Data Center musi więc jednocześnie spełnić wymagania dostępności, bezpieczeństwa, regulacji środowiskowych oraz oczekiwań inwestora w zakresie nakładów inwestycyjnych oraz kosztów eksploatacyjnych w całym cyklu życia obiektu.

Rola Data Center we współczesnej infrastrukturze cyfrowej

Współczesne społeczeństwo informacyjne opiera swoją działalność na nieprzerwanym dostępie do danych i usług cyfrowych. Obiekty typu Data Center stanowią podstawową infrastrukturę krytyczną umożliwiającą funkcjonowanie gospodarki cyfrowej, administracji publicznej oraz systemów przemysłowych. Ich zadaniem jest zapewnienie bezpiecznego przechowywania, przetwarzania i dystrybucji informacji przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej dostępności usług i minimalizacji ryzyka przerw w działaniu. W praktyce Data Center pełnią rolę cyfrowego węzła obliczeniowego, w którym moc przetwarzania, infrastruktura sieciowa oraz niezawodne zasilanie przekładają się bezpośrednio na stabilność usług i aplikacji funkcjonujących w skali globalnej. Warstwowy model infrastruktury IT przedstawiony na rysunku 1. prezentuje zależności pomiędzy fizyczną infrastrukturą centrum danych, ­warstwą obliczeniową, siecią oraz kolejnymi poziomami środowiska systemowego i aplikacyjnego. 

Schemat obrazuje hierarchię elementów niezbędnych do funkcjonowania usług cyfrowych, zaczynając od warstwy infrastrukturalnej Data Center (facility), aż do warstw danych i aplikacji udostępnianych użytkownikom, [2].

Znaczenie dla gospodarki cyfrowej i usług chmurowych

Gospodarka cyfrowa rozwija się w tempie, które bez stabilnego zaplecza infrastrukturalnego nie byłoby możliwe. Data Center stanowią podstawę funkcjonowania usług e-commerce, bankowości elektronicznej, administracji cyfrowej oraz wielu aplikacji informatycznych wykorzystywanych w sektorze publicznym i prywatnym. Stabilność dostępu do danych i ciągłość przetwarzania informacji mają obecnie charakter strategiczny dla przedsiębiorstw, a niezawodność infrastruktury zasilania centrów danych przekłada się bezpośrednio na odporność usług cyfrowych na przerwy eksploatacyjne [2].

Wraz z upowszechnieniem rozwiązań chmurowych (cloud computing) rola Data Center uległa dalszemu wzmocnieniu. Modele usług IaaS, PaaS i SaaS wymagają skalowalnych zasobów obliczeniowych oraz elastyczności w reagowaniu na zmienne zapotrzebowanie, co pozwala użytkownikom ograniczać koszty inwestycyjne związane z budową własnej infrastruktury IT i przenosić odpowiedzialność za zapewnienie dostępności na operatorów centrów danych [2].

Dynamiczny rozwój usług chmurowych powoduje wzrost zapotrzebowania na moc elektryczną i chłodzenie w Data Center. Zwiększająca się gęstość mocy w szafach serwerowych prowadzi do podwyższonych wymagań wobec systemów zasilania, co wymusza stosowanie nowych technologii pozwalających na jednoczesne zapewnienie wysokiej efektywności energetycznej oraz niezawodności infrastruktury krytycznej [2, 3].

Rola w obsłudze krytycznych aplikacji i systemów

Znaczenie Data Center obejmuje nie tylko sferę gospodarki cyfrowej, ale również obszary związane z bezpieczeństwem państwa oraz infrastrukturą krytyczną. W centrach danych funkcjonują systemy obsługujące administrację publiczną, rejestry państwowe, bankowość elektroniczną, systemy płatności oraz telekomunikację. Szczególne wymagania dotyczą aplikacji czasu rzeczywistego, takich jak systemy giełdowe, sterowanie ruchem lotniczym czy nadzór nad sieciami energetycznymi, gdzie nawet krótkotrwała przerwa w zasilaniu może generować poważne skutki gospodarcze i operacyjne. Z tego względu Data Center są projektowane z zachowaniem rygorystycznych wymagań dotyczących ciągłości pracy i dostępności infrastruktury [2].

Do kategorii aplikacji krytycznych zalicza się również rozwiązania związane z bezpieczeństwem wewnętrznym i obronnością, takie jak policyjne bazy danych, systemy dowodzenia oraz wojskowe sieci teleinformatyczne. Systemy te wymagają nie tylko wysokiej dostępności zasilania, ale także odporności infrastruktury na awarie komponentów, zdarzenia losowe oraz zagrożenia cybernetyczne. W tym zakresie stosuje się zarówno normy i wytyczne techniczne (PN-EN 50600, ANSI/TIA-942, ANSI/BICSI 002), jak i rozbudowane standardy oceny i certyfikacji infrastruktury, w tym Tier Standards wraz z systemem klasyfikacji, opracowane przez Uptime Institute, certyfikacje TSI.STANDARD (TÜViT) oraz standardy i wytyczne organizacji EPI stosowane w projektowaniu oraz eksploatacji Data Center [3, 4, 5, 6, 7, 8].

Z uwagi na rosnącą liczbę usług krytycznych, centra danych są obecnie uznawane za element infrastruktury krytycznej państwa. Awaria obiektu może prowadzić do skutków o charakterze systemowym i zakłóceń w wielu sektorach jednocześnie. Dlatego w nowo projektowanych obiektach szczególną uwagę zwraca się na analizę ryzyka, analizę dostępności oraz implementację sekwencji operacyjnych (Sequence of Operation, SoO), które umożliwiają określenie podatności infrastruktury na awarie, ocenę poziomu dostępności w odniesieniu do wymagań normatywnych oraz zdefiniowanie procedur działania systemów zasilania w różnego typu scenariuszach eksploatacyjnych [3].

Klasyfikacja i standardy obiektów Data Center

W celu zapewnienia spójności wymagań projektowych oraz ułatwienia oceny jakości infrastruktury wprowadzono zestandaryzowane klasyfikacje obiektów Data Center. Określają one minimalne parametry techniczne związane z dostępnością, redundancją oraz sposobem organizacji pracy obiektu. Dzięki temu inwestorzy i użytkownicy mogą porównywać centra danych w oparciu o jednoznaczne kryteria, a projektanci i wykonawcy otrzymują jasne wytyczne dotyczące realizacji poszczególnych systemów infrastrukturalnych [2].

Najbardziej rozpowszechnionym systemem klasyfikacji jest standard Tier, opracowany przez Uptime Institute, w którym wyróżnia się cztery poziomy niezawodności, oznaczane jako Tier I do Tier IV. W Europie równolegle rozwija się kompleksowa norma PN-EN 50600 (seria norm), która określa wymagania dotyczące projektowania, budowy oraz eksploatacji infrastruktury Data Center. Uzupełniają je standardy amerykańskie ANSI/TIA-942 oraz ANSI/BICSI 002 opisujące między innymi wymagania dotyczące telekomunikacji, zasilania i bezpieczeństwa. Wykorzystuje się także standardy i system certyfikacji TSI.STANDARD opracowane przez TÜViT oraz standardy EPI, które określają wymagania i dobre praktyki w zakresie projektowania, eksploatacji i oceny centrów danych [3, 4, 5, 6, 7, 8].

Dodatkową grupę dokumentów stanowią wytyczne ASHRAE opracowane przez komitet techniczny TC 9.9, które określają dopuszczalne warunki środowiskowe dla infrastruktury IT. Wytyczne te definiują klasy środowiska pracy serwerów oraz dopuszczalne zakresy temperatury i wilgotności, co ma bezpośredni wpływ na dobór i projektowanie systemów chłodzenia, ocenę niezawodności sprzętu oraz analizę efektywności energetycznej Data Center. Chociaż ASHRAE nie pełni roli kompleksowej normy infrastrukturalnej, stanowi powszechnie stosowany dokument referencyjny w projektowaniu obiektów oraz uzupełnienie wymagań określanych w pozostałych standardach, [9].

W praktyce stosowanie klasyfikacji i norm pozwala na zwiększenie powtarzalności procesów projektowych, zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa operacyjnego oraz umożliwia certyfikację obiektów przez niezależne podmioty. Zgodność ze wskazanymi standardami jest często wymagana w postępowaniach przetargowych i umowach handlowych, szczególnie w sektorze finansowym i w obsłudze klientów instytucjonalnych [2].

W praktyce współautor niniejszego artykułu spotyka się również z sytuacjami, w których inwestorzy międzynarodowi odwołują się jedynie do wybranych zapisów standardów i norm branżowych, natomiast pozostałe traktują jako niewymagane lub opcjonalne z punktu widzenia celów biznesowych oraz ograniczenia nakładów inwestycyjnych. Jednocześnie w innych obszarach inwestorzy ci stosują własne wymagania, które bywają bardziej restrykcyjne niż minimalne zapisy norm oraz standardów, w szczególności w odniesieniu do ciągłości działania, odporności infrastruktury lub ograniczenia ryzyka operacyjnego. Wymagania te są każdorazowo uwzględniane w specyfikacjach technicznych przekazywanych projektantom i wykonawcom jako dokumenty nadrzędne wobec norm. Wymaga to indywidualnego podejścia projektowego oraz szczegółowego uzgodnienia zakresu infrastruktury objętej analizami oraz certyfikacją. Tego typu sytuacje wynikają między innymi z dynamicznego rozwoju technologii stosowanych w centrach danych oraz ze zmiany trendów projektowych, za którymi zespoły normalizacyjne i organizacje opracowujące standardy nie zawsze nadążają. W konsekwencji inwestorzy i operatorzy globalni wprowadzają własne wymagania techniczne, które stanowią rozszerzenie lub uzupełnienie obowiązujących norm, co ma istotny wpływ na sposób projektowania współczesnych obiektów Data Center. W tabeli 1. przedstawiono porównanie wybranych standardów i wytycznych dotyczących Data Center.

Norma PN-EN 50600 i jej części dotyczące infrastruktury

Norma PN-EN 50600 stanowi pierwszy europejski zbiór kompleksowych wymagań dotyczących projektowania, budowy i eksploatacji obiektów Data Center. W przeciwieństwie do standardów opracowanych przez organizacje prywatne (np. Uptime Institute, EPI) ma charakter normy europejskiej i umożliwia stosowanie spójnych kryteriów technicznych na poziomie Unii Europejskiej. Dokument obejmuje wszystkie podstawowe elementy infrastruktury centrów danych, w tym systemy zasilania, chłodzenia, budynki, telekomunikację oraz bezpieczeństwo fizyczne [3].

Struktura normy została podzielona na odrębne części, w których przedstawiono szczegółowe wymagania dotyczące poszczególnych obszarów. Część PN-EN 50600-1 określa podstawowe definicje, pojęcia oraz zasady klasyfikacji dostępności. Zgodnie z normą wyróżnia się cztery poziomy dostępności oznaczone jako: Availability Class 1, Availability Class 2, Availability Class 3 oraz Availability Class 4, które mogą być stosowane niezależnie dla systemów zasilania, chłodzenia, telekomunikacji i bezpieczeństwa fizycznego [3].

Wymagania dotyczące infrastruktury zasilania określono w PN-EN 50600-2-2. Dokument opisuje zasady projektowania układów zasilania, dopuszczalne konfiguracje redundancji, wymagania dla odporności na pojedyncze awarie oraz zasady dystrybucji energii w obiekcie. W części PN-EN 50600-2-1 opisano wymagania związane z konstrukcją budynków i elementów architektonicznych. W PN-EN 50600-2-3 przedstawiono wymagania dotyczące kontroli środowiska i systemów chłodzenia, natomiast PN-EN 50600-2-4 obejmuje zagadnienia dotyczące okablowania telekomunikacyjnego. Wymagania dla systemów bezpieczeństwa fizycznego opisano w PN-EN 50600-2-5 [3].

Zagadnienia eksploatacyjne oraz organizacyjne zostały opisane w PN-EN 50600-3-1. Dokument ten wskazuje zasady dotyczące utrzymania infrastruktury oraz wymagania związane z zapewnieniem ciągłości eksploatacji. W kontekście systemów zasilania istotne znaczenie ma PN-EN 50600-4-1, która zawiera metody oceny dostępności i parametry operacyjne wykorzystywane przy analizach niezawodnościowych oraz porównaniu wariantów projektowych [3].

Norma PN-EN 50600 umożliwia projektowanie obiektów zgodnych z europejskimi wymaganiami prawnymi oraz ujednoliconymi zasadami technicznymi. W praktyce zapewnia to powtarzalność procesów projektowych, ułatwia certyfikację oraz wspiera realizację założeń dotyczących efektywności energetycznej i zrównoważonego rozwoju w centrach danych [3].

W praktyce certyfikacja infrastruktury Data Center wykonywana jest z reguły w odniesieniu do części PN-EN 50600-2-x, czyli wyłącznie do elementów infrastrukturalnych objętych zakresem oceny certyfikacyjnej. Oznacza to, że ocenie podlega wybrany podzbiór wymagań normy, a nie jej pełna treść. Wielu inwestorów, którym zależy na potwierdzeniu klasy dostępności serwerowni, decyduje się jednak na wdrożenie również wybranych wymagań ogólnych zawartych w PN-EN 50600-1, na przykład w zakresie klasyfikacji Protection Class odnoszącej się do odporności fizycznej obiektu na zagrożenia środowiskowe lub ingerencje zewnętrzne. Pozostałe, bardziej kosztowne wymagania normy są często pomijane, aby ograniczyć nakłady inwestycyjne i skupić się wyłącznie na elementach potrzebnych do uzyskania certyfikatu. Należy podkreślić, że norma PN EN 50600 nie jest przywołana w polskich przepisach prawa, dlatego nie stanowi dokumentu obligatoryjnego. Jej stosowanie wynika z decyzji inwestora oraz z oczekiwań klientów końcowych, którzy wymagają potwierdzenia określonego poziomu niezawodności i dostępności infrastruktury [3].

W zdecydowanej większości przypadków certyfikacja odnosi się do grupy PNEN 50600 2x, a więc do wybranych części normy związanych z konkretnymi systemami infrastruktury objętymi procesem oceny, takimi jak zasilanie, chłodzenie, okablowanie telekomunikacyjne czy bezpieczeństwo fizyczne. Oznacza to, że potwierdzenie klasy dostępności dotyczy infrastruktury ocenianej w ramach danej części normy, a nie pełnej serii PN-EN 50600. Współautor niniejszego artykułu, realizując projekty centrów danych w Polsce, wielokrotnie spotykał się z mylnym przekonaniem, że uzyskanie certyfikacji wymaga spełnienia pełnego zestawu wymagań normy. W praktyce certyfikowane są wyłącznie te elementy normy, które stanowią zakres danej oceny, natomiast pozostałe wytyczne mogą być wdrażane fakultatywnie – jako rozwiązania podnoszące niezawodność i poziom bezpieczeństwa infrastruktury. Na rysunku 2. przedstawiono schematyczną zależność między serią norm PN-EN 50600.

Standard Uptime Institute oraz klasyfikacja poziomów Tier

Uptime Institute jest organizacją, która opracowała jeden z najbardziej rozpowszechnionych systemów klasyfikacji niezawodności infrastruktury centrów danych. Standard Tier dzieli obiekty na cztery poziomy, od Tier I do Tier IV, które określają oczekiwany poziom dostępności infrastruktury oraz wymagania dotyczące redundancji i możliwości prowadzenia prac serwisowych. Klasyfikacja ta wykorzystywana jest zarówno na etapie projektowania nowych obiektów, jak i przy certyfikacji istniejących serwerowni w skali globalnej [7].

Standard Tier definiuje wymagania dotyczące topologii infrastruktury, w szczególności liczby niezależnych ścieżek zasilania i chłodzenia, poziomu redundancji elementów oraz zdolności centrum danych do utrzymania działania podczas prac serwisowych. Poziom Tier I opisuje obiekt oparty na pojedynczej infrastrukturze bez redundancji. Tier II zakłada zastosowanie elementów redundantnych N+1, jednak nadal z pojedynczą ścieżką dystrybucji energii. Tier III umożliwia prowadzenie prac serwisowych bez konieczności przerywania pracy systemów IT, dzięki zastosowaniu dwóch niezależnych ścieżek infrastruktury. Tier IV określa najwyższy poziom niezawodności, obejmujący pełną redundancję infrastruktury krytycznej w układzie co najmniej 2N, zapewniając odporność na awarie nawet podczas prowadzenia prac serwisowych [7].

Certyfikacja obiektów w zakresie Tier realizowana jest przez Uptime Institute i może obejmować etap projektowy oraz etap powykonawczy. Oznacza to weryfikację dokumentacji technicznej, analiz operacyjnych oraz przeprowadzenie testów infrastruktury krytycznej. Certyfikacja potwierdza osiągnięcie określonego poziomu niezawodności i stanowi często wymóg komercyjny stosowany przez odbiorców usług kolokacyjnych lub operatorów chmury obliczeniowej, [7].

W praktyce projektowej współautor niniejszego artykułu obserwuje znaczne różnice w podejściu do redundancji systemów zasilania pomiędzy normą PN-EN 50600 a standardem Uptime Institute. Norma europejska zakłada, że podstawowym źródłem energii jest zasilanie z sieci elektroenergetycznej, której dostępność na obszarze Europy uznaje się za relatywnie wysoką. W rezultacie PN-EN 50600 dopuszcza rozwiązania, w których redundancja agregatów prądotwórczych nie musi odpowiadać redundancji poszczególnych torów zasilania i w określonych konfiguracjach możliwe jest zastosowanie pojedynczego agregatu podtrzymującego oba tory zasilania. Natomiast podejście reprezentowane przez Uptime Institute opiera się na założeniu, że sieć publiczna nie stanowi wystarczająco pewnego źródła energii, dlatego agregaty są traktowane jako podstawowe źródło zasilania w rozumieniu architektury topologicznej i muszą zostać przewidziane na każdym torze zasilającym w redundancji co najmniej N+1. W konsekwencji energia z sieci pełni w tym podejściu przede wszystkim rolę ekonomiczną, a nie infrastrukturalnie podstawową, co istotnie wpływa na sposób projektowania systemów zasilania oraz poziom nakładów inwestycyjnych wymaganych do spełnienia wymagań Standardu Tier. W tabeli 2. przedstawiono porównanie podejścia PN-EN 50600 i Uptime Institute w zakresie zasilania.

Standardy ANSI/TIA-942, ANSI/BICSI 002 oraz wymagania TSI.STANDARD TÜViT i EPI stosowane w praktyce projektowej

W Stanach Zjednoczonych równolegle do norm europejskich PN-EN opracowano zestaw standardów dotyczących projektowania i eksploatacji Data Center, które są szeroko stosowane także w innych regionach świata. Najbardziej rozpowszechniony dokument to ANSI/TIA-942, określający wymagania dla infrastruktury telekomunikacyjnej, systemów zasilania oraz zabezpieczeń fizycznych. Standard definiuje cztery poziomy niezawodności oznaczane jako Rated-1 do Rated-4, zbliżone do podziału Tier stosowanego przez Uptime Institute, opisując między innymi redundancję zasilania, rozmieszczenie pomieszczeń technicznych oraz zabezpieczenia przeciwpożarowe [4].

Drugim kluczowym zbiorem wytycznych są standardy opracowane przez organizację BICSI, których centralnym dokumentem jest ANSI/BICSI 002. Wytyczne te koncentrują się na projektowaniu systemów zasilania, chłodzenia oraz telekomunikacji – z uwzględnieniem ergonomii obsługi, dostępu serwisowego oraz efektywności energetycznej. W przeciwieństwie do ANSI/TIA-942 obejmują również rekomendacje dotyczące eksploatacji, konserwacji i zarządzania cyklem życia infrastruktury. Standard ANSI/BICSI 002 określa także szczegółowe wymagania techniczne, np. w zakresie dopuszczalnej rezystancji uziemienia dla poszczególnych klas centrum danych, co w praktyce może stanowić bardziej rygorystyczny warunek niż przepisy krajowe [4, 5].

Na rysunku 3. przedstawiono zakres norm telekomunikacyjnych ANSI/TIA ze wskazaniem standardu ANSI/TIA-942 dotyczącego centrów danych.

W praktyce współautor niniejszego artykułu wielokrotnie spotykał się z sytuacjami, w których inwestorzy międzynarodowi oczekują spełnienia wybranych wymagań standardów amerykańskich, nawet jeśli nie są one przywołane w dokumentacji projektowej, normach europejskich lub przepisach krajowych. Przykładem może być zagadnienie rezystancji uziemienia. Polska norma PNEN 62305 dopuszcza wartość rezystancji uziomu rzędu 10 Ω, natomiast ANSI/BICSI 002 rekomenduje wartości nieprzekraczające 5 Ω (Class 1), 3 Ω (Class 2) lub nawet 1 Ω dla bardziej wymagających klas obiektów (Class 3 oraz Class 4). Uzyskanie tak niskiej rezystancji uziemienia jest często konieczne do spełnienia wymagań dodatkowych, określanych w specyfikacjach inwestorów, dotyczących m.in. ograniczenia napięcia pomiędzy przewodem neutralnym a uziemieniem w szafach serwerowych (np. NPE ≤ 5 V) oraz ograniczenia prądów zwarciowych na poziomie urządzeń odbiorczych, co ma istotne znaczenie dla niezawodności systemów IT oraz ochrony urządzeń przed zakłóceniami elektromagnetycznymi, [5].

Od standardów ANSI/TIA i ANSI/BICSI odrębną kategorię stanowi system certyfikacji Trusted Site Infrastructure (TSI.STANDARD) opracowany przez TÜViT. Standard TSI koncentruje się na niezależnej ocenie infrastruktury Data Center i określeniu poziomu dostępności obiektu, przy czym analiza obejmuje zarówno infrastrukturę techniczną, jak i czynniki organizacyjne oraz fizyczne. Certyfikacja TÜViT jest stosowana głównie w Europie, w tym w dużych obiektach o znaczeniu krytycznym i uwzględnia nie tylko elementy związane z niezawodnością infrastruktury, lecz także ochronę fizyczną obiektu oraz zgodność z wymaganiami związanymi z bezpieczeństwem operacyjnym [6].

Jeszcze innym źródłem wytycznych praktycznych, stosowanych w wielu projektach centrów danych, są standardy organizacji EPI. Dokumenty te zawierają zarówno wymagania projektowe, jak i dobre praktyki dotyczące eksploatacji oraz utrzymania obiektów, i stanowią podstawę szeregu programów szkoleniowych oraz audytowych. EPI jest firmą o europejskich korzeniach, ale największą aktywność rozwija na rynkach azjatyckich, zwłaszcza w regionie Azji Południowo-Wschodniej, w Chinach, Indiach oraz na rynkach Ameryki Łacińskiej, gdzie prowadzi audyty, certyfikacje oraz szkolenia według własnych standardów i ram DCOS (Data Centre Operations Standard) oraz IT & Data Center Framework. Standardy EPI obejmują między innymi wymagania dotyczące dostępności infrastruktury, odporności na awarie, organizacji służb utrzymania oraz optymalizacji kosztów operacyjnych, a inwestorzy wykorzystują je jako uzupełnienie norm i standardów międzynarodowych, w szczególności w projektach realizowanych na rynkach rozwijających się [8].

Należy podkreślić, że część wymagań określanych w standardach amerykańskich nie jest obligatoryjna w projektach realizowanych w Polsce i w Unii Europejskiej, ale ich wdrożenie bywa konieczne w przypadku inwestycji przygotowywanych na rzecz klientów międzynarodowych. W takich sytuacjach stosowanie wybranych fragmentów ANSI/TIA-942, ANSI/BICSI 002, TSI.STANDARD (TÜViT) oraz EPI stanowi element dopasowania projektu do wymagań branżowych oraz indywidualnych uwarunkowań technicznych odbiorcy. Rezygnacja z określonych parametrów technicznych w celu ograniczenia nakładów inwestycyjnych może prowadzić do konieczności wprowadzenia alternatywnych rozwiązań projektowych lub spowodować trudności w spełnieniu kluczowych wymagań odbiorców końcowych. Z tego względu autor niniejszego artykułu, realizując projekty serwerowni w Polsce, każdorazowo analizuje zakres stosowania standardów amerykańskich i europejskich oraz konsekwencje projektowe wynikające z przyjęcia określonego poziomu wymagań technicznych.

Tematyka trendów w rozwoju Data Center będzie kontynuowana w części 2. artykułu.

Literatura

1. M. Kordeczka, Trendy w rozwoju zasilania obiektów Data Center, Praca dyplomowa magisterska, Wydział Elektryczny, Politechnika Warszawska, Warszawa 2026. 
2. H. Geng, Data Center Handbook: Plan, Design, Build, and Operations of a Smart Data Center, 2nd ed., Wiley 2021.
3. PN-EN 50600 (seria), Technologia informatyczna - Obiekty ośrodków przetwarzania danych - Infrastruktura i obiekty, wydania z lat 2016–2023, Warszawa, Polski Komitet Normalizacyjny.
4. ANSI/TIA-942-C:2023, Telecommunications Infrastructure Standard for Data Centers, Telecommunications Industry Association, Washington, DC.
5. ANSI/BICSI 002-2024, Data Center Design and Implementation Best Practices, BICSI, Tampa, FL.
6. TÜViT (TÜV NORD GROUP), Trusted Site Infrastructure (TSI.STANDARD V4.6): Availability and Physical Protection of Data Centers, Essen, 2024.
7. Uptime Institute, Tier Standards for Data Centers (seria, 2010–2018), New York, Uptime Institute.
8. EPI, Data Center Standards and Best Practices (seria, wydania z lat 2021–2022), EPI Global.
9. ASHRAE, Data Processing Environments – Thermal Guidelines and Related Standards (seria, wydania z lat 2011–2021), American Society of Heating, Refrigerating and Air-Conditioning Engineers, Atlanta, USA.