Bezpieczeństwo pożarowe jest jednym z podstawowych wymagań stawianych obiektom budowlanym przez przepisy techniczno-prawne, w tym Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU nr 75/2002, poz. 690, z późniejszymi zmianami), szczególnie zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi (ZLI - ZLV).

W drugiej części artykułu poświęconego ochronie przeciwpożarowej kabli i przewodów szczególną uwagę zwrócono na ochronę pożarową kanałów i tuneli kablowych chroniących kable przed działaniem ognia z zewnątrz oraz ochronę otoczenia przed działaniem ognia i dymu wydzielanego przez palące się kable wewnątrz kanałów lub tuneli kablowych. Zostały również przedstawione wymagania w zakresie układania kabli w tunelach kablowych określone w normie N SEP E 004 oraz metody wykrywania zagrożeń pożarowych w tunelach kablowych z wykorzystaniem techniki światłowodowej. Wyjaśniono również zasady uszczelniania przepustów kablowych pomiędzy sąsiednimi strefami pożarowymi.

Większość projektów budowlanych musi być uzgadniana z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń ppoż. Na życzenie inwestora lub projektanta uzgadniane mogą być projekty dotyczące obiektów niepodlegających obowiązkowej ocenie zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Od połowy sierpnia 2009 roku obowiązuje zmieniona wersja Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (DzU z 2009 r., nr 119, poz. 998). W stosunku do wersji z 2003 roku (DzU nr 121, poz. 1137) wprowadzono w niej sporo zmian: poszerzono listę obiektów, których projekty budowlane obligatoryjnie wymagają uzgodnienia, sprecyzowano również zasady przeprowadzania egzaminów na rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń ppoż.

Wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej w odniesieniu do budynków i ich usytuowania zostały zapisane w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU z 2002 r., nr 75, poz. 690, z późniejszymi zmianami) [1]. W rozporządzeniu tym określono pięć klas odporności ogniowej budynków: A, B, C, D, E. Każdej klasie przypisane są odpowiednie wymagania co do konstrukcji ścian i stropów.

W numerze 11/2009 „elektro.info” opublikowaliśmy pierwszą część artykułu pt. „Jak wykonać ocenę wpływu wentylacji na zagrożenie wybuchem w akumulatorowni (serwerowni), w której przybliżyliśmy podstawy prawne konieczne do przeprowadzenia takiej oceny, a także zagadnienia związane z wentylacją jako taką, jej wpływem na zagrożenie wybuchem i stopnie oceny takiego zagrożenia. W tym numerze zanalizujemy zagrożenia wybuchem akumulatorowni zgodnie z załącznikiem B (informacyjny) do EN 50272-2 Wymagania dotyczące bezpieczeństwa i instalowania baterii wtórnych. Część 2: Baterie stacjonarne.

Urządzenia elektryczne Ex są przeznaczone, w całości lub w częściowo, do wytwarzania, przesyłu, rozdziału, akumulowania, pomiarów, przetwarzania i pobierania energii elektrycznej oraz urządzeń telekomunikacji, w których konstrukcji lub sposobie działania zostały zastosowane odpowiednie zabezpieczenia wykluczające lub znacznie ograniczające możliwości zainicjowania wybuchu przez iskry lub temperaturę, powstałe podczas pracy lub awarii.

Bezpieczeństwo, w tym pożarowe, obiektów związanych z szeroko pojętą energetyką jest szczególnie ważne ze względu na ich wartość materialną. Jednak jeszcze ważniejsze są skutki, jakie w przypadku braku prawidłowego działania instalacji, występują w ich otoczeniu. Rozwój cywilizacyjny przyczynił się do podniesienia komfortu życia, efektywności pracy, jednak wszystko to jest możliwe tylko i wyłącznie dzięki właściwym dostawom energii.

Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU nr 75, poz. 690 z późniejszymi zmianami – ostatnia DzU nr 109/2004, poz. 1156 [1]) w budynkach o kubaturze przekraczającej 1000 m³ lub zawierających strefy zagrożone wybuchem istnieje obowiązek instalowania przeciwpożarowego wyłącznika prądu.

Największe zagrożenia pożarowe występują w instalacji niskiego napięcia. Energia elektryczna doprowadzona jest do budynku przyłączem elektrycznym i następne ze złącza kablowego rozprowadzona poprzez wewnętrzną linię zasilającą do poszczególnych odbiorców lub grup odbiorników energii elektrycznej. Układ rozliczeniowo-pomiarowy wraz z zabezpieczeniem lub zabezpieczeniami przedlicznikowymi zainstalowany jest na wewnętrznej linii zasilającej przed odbiorcą i/lub odbiornikiem. Pożar najczęściej powstaje i rozprzestrzeniania się w obwodach odbiorczych tuż za licznikiem energii elektrycznej lub w jego obrębie.

Podstawowym zadaniem urządzenia piorunochronnego jest ochrona obiektu przed zagrożeniami występującymi podczas bezpośredniego wyładowania piorunowego w ten obiekt. Jednym z zagrożeń stwarzanych przez rozpływający się prąd piorunowy jest możliwość wywołania pożaru w obiekcie. Ryzyko wystąpienia pożaru wzrasta, jeśli w miejscach zagrożenia występują materiały lub urządzenia palne.