Diagnostyka serwomechanizmu za pomocą metody logiki rozmytej

Diagnostyka jest niemłodą już dziedziną techniki (jej początków należy szukać w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku), wciąż jednak intensywnie się rozwija. Świadczy to o jej dużym znaczeniu oraz zapotrzebowaniu na kolejne metody, wykorzystywane zarówno w przemyśle, procesach produkcyjnych, elektronice, mechatronice, jak i w wielu innych dziedzinach. Celem diagnostyki jest ustalenie, czy badany obiekt (urządzenie, maszyna, proces technologiczny, ogólnie nazywane po angielsku System Under Test – SUT) działa zgodnie ze specyfikacją projektową, czyli oczekiwaniami twórcy. Cele poboczne, wykorzystywane często we współczesnej diagnostyce on-line (przeprowadzanej w warunkach czasu rzeczywistego), to ustalenie, który parametr badanego obiektu jest przyczyną działania niezgodnego z oczekiwaniami, a także, jaka jest wartość tego parametru.

Opisane cele określane są odpowiednio terminami: detekcja, lokalizacja, identyfikacja (rys. 1), powszechnie używanymi zarówno przez  projektantów systemów, jak i techników zajmujących się ich eksploatacją. Ocena stanu obiektu jest podejmowana zwykle na podstawie pomiarów wielkości obserwowalnych na zewnątrz obiektu na tzw. węzłach dostępnych (czyli w miejscach, w których można zmierzyć sygnały z obiektu). Często, w celu uzyskania takich pomiarów, najpierw pobudza się obiekt odpowiednimi sygnałami, przy znajomości odpowiedzi na te sygnały, gdy obiekt jest w stanie nominalnym (brak uszkodzeń). Dzięki porównaniu odpowiedzi obiektu w stanie aktualnym z odpowiedziami w stanie nominalnym, można ustalić, czy obiekt jest w stanie nominalnym. Niemożność dotarcia do struktury wewnętrznej obiektu (np. poprzez otwarcie go – na ogół niemożliwe lub niepraktyczne) wymusza uzyskanie wszystkich potrzebnych informacji z takich właśnie odpowiedzi. Czyni to zadanie diagnostyczne trudnym, po drodze trzeba rozwiązać bowiem wiele istotnych problemów: zaszumienie odpowiedzi obiektu (szumy różnego rodzaju występują w większości obiektów technicznych), wystąpienie więcej niż jednego uszkodzenia (tzw. zjawisko uszkodzeń wielokrotnych), czy też grupy niepewności (czyli grupy parametrów obiektu, których uszkodzenie objawia się w odpowiedziach w bardzo podobny, często nierozróżnialny, sposób). Każdy z tych problemów był już rozwiązywany, wciąż jednak podejmuje się próby stosowania nowych metod i podwyższania efektywności rozwiązań już istniejących.

<< Początek < Poprzedni 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Dalej > Ostatnie >>