wymagania ogólne
Zgodnie z normą PN-EN 62271-202:2010 prefabrykowana stacja
transformatorowa jest przeznaczona do pracy w normalnych warunkach
według IEC 60694. Maksymalna moc znamionowa stacji transformatorowej
prefabrykowanej jest określona przez maksymalną moc znamionową i
całkowite znamionowe straty transformatora, dla którego stacja jest
projektowana (wg IEC 60076-1 [3] lub IEC 60076-11 [4]).
Każda stacja transformatorowa powinna być zaopatrzona tabliczkę
znamionową z trwałym i czytelnym napisem zawierającym między innymi
następujące informacje: nazwę wytwórcy lub znak handlowy, oznaczenie
typu, klasę odporności na łuk wewnętrzny, numer fabryczny, numer normy
PN-EN 62271-202:2010 (w przypadku spełnienia wymagań normy) oraz rok
produkcji.
konstrukcja i budowa
Norma PN-EN 62271-202:2010 [2] wymaga, aby stacja transformatorowa
prefabrykowana była tak skonstruowana, aby jej normalna obsługa,
przeglądy i konserwacja mogły być bezpiecznie wykonywane. Dodatkowo,
stacja transformatorowa powinna być zaprojektowana i skonstruowana w
taki sposób, aby zminimalizować ryzyko dostępu osób postronnych.
Szczególną uwagę należy zwrócić na zawiasy drzwiowe, osłony
wentylacyjne, zamki itp.
Części obudowy wykonane z materiałów nieprzewodzących powinny spełniać
szczególne wymagania dielektryczne. Próby potwierdzające zgodność są
opisane w punkcie 6.2.1.3.3 normy PN-EN 62271-202:2010 [2]. Powinny być
przedsięwzięte środki zaradcze, wykonywane zgodnie z instrukcjami
wytwórcy, w celu uniknięcia odkształceń obudowy, które mogą być
spowodowane przez transport lub przestawianie. Powinny być zapewnione
środki gwarantujące bezpieczny dostęp do przestawiania lub kontroli
przełącznika zaczepów transformatora, np. przez otwarcie drzwi, lub,
jeżeli to konieczne, przez zdjęcie pokrywy.
Norma PN-EN 62271-202:2010 wymaga, aby chłodzenie stacji
transformatorowej prefabrykowanej było realizowane przez naturalną
wentylację. Inne sposoby chłodzenia stosowane w stacjach
transformatorowych prefabrykowanych (np. chłodzenie wymuszone) mogą być
przedmiotem porozumienia
między wytwórcą i użytkownikiem. Dopuszcza się, aby część obudowy
komponentu stanowiła część obudowy stacji transformatorowej. W takim
przypadku powinna ona być zgodna z odpowiednimi wymaganiami normy PN-EN
62271-202:2010 i normy właściwej dla komponentu. Wymagane jest również,
aby próby dotyczące wewnętrznego łuku elektrycznego były przeprowadzone
ze wszystkimi komponentami zamontowanymi w stacji.
Klasa znamionowa obudowy powinna być klasą obudowy właściwą dla
znamionowej mocy maksymalnej prefabrykowanej stacji transformatorowej.
Klasa znamionowa obudowy jest używana do określenia współczynnika
obciążenia transformatora, zapewniającego nieprzekroczenie granicznych
zakresów temperatur podanych w IEC 60076-1 [3] lub IEC 60076-11 [4],
które są opisane w załączniku D normy PN-EN 62271-202:2010 [2]. Norma
wyróżnia sześć klas obudowy: klasy 5, 10, 15, 20, 25 i 30, co odpowiada
maksymalnej wartości różnicy przyrostu temperatury transformatora
odpowiednio 5 K, 10 K, 15 K, 20 K, 25 K, 30 K. Różnica ta wyznaczana
jest jako różnica między temperaturą transformatora mierzoną zgodnie z
normą IEC 60076 a temperaturą otoczenia w pomieszczeniu laboratorium.
wytrzymałość ogniowa
Materiały użyte w konstrukcji obudowy stacji transformatorowej prefabrykowanej powinny posiadać minimalny poziom odporności na ogień pojawiający się wewnątrz lub na zewnątrz stacji. Materiały powinny być niepalne lub, jeżeli są użyte materiały syntetyczne, powinny być badane według ISO 1182 i ISO 1716 oraz spełniać warunki podane w tabeli 1.
Zgodnie z normą PN-EN 62271-202:2010 [2] materiałami uważanymi za niepalne są: beton, metal (np. stal, aluminium), tynk, wata szklana lub wełna mineralna. Przy ocenianiu wytrzymałości ogniowej, uwzględniana jest tylko reakcja na ogień. Dopuszcza się rozważenie odporności na ogień, według lokalnych przepisów, co jest przedmiotem porozumienia między wytwórcą i użytkownikiem. Z przyczyn estetycznych, mogą być użyte dodatkowe pokrycia materiałami, które mogą nie spełniać prób niepalności. Zaleca się, aby te materiały nie były żadną częścią struktury obudowy stacji transformatorowej. W przypadku użycia innych materiałów niż przedstawione wcześniej, wytwórca powinien udowodnić niepalność użytych materiałów, które powinny mieć właściwości co najmniej równoważne materiałom syntetycznym przedstawionym w tabeli 1.
