Wyspy filipińskie zostały odkryte przez Ferdynanda Magellana w 1521 roku. W 1542 roku rozpoczęła się hiszpańska kolonizacja i wyspy nazwano Filipinami od imienia króla Filipa II. Hiszpanie panowali na Filipinach ponad 330 lat. Od 1898 roku znalazły się pod panowaniem Stanów Zjednoczonych, dopiero od 1946 roku stały się niezależną republiką.
Na Filipinach jest 14 czynnych wulkanów. Większość z nich charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem eksplozywności. Wybuch wulkanu Pinatubo w 1991 roku spowodował śmierć 600 osób i zniszczył 100 tysięcy hektarów terenów uprawnych. Za najaktywniejszy obecnie wulkan uznawany jest Mayon położony na największej filipińskiej wyspie – Luzon.
Stolica Filipin Manila jest architektonicznie bardzo zróżnicowana. Poza nowoczesną architekturą w niewielkim centrum, dominują slumsy budowane z blachy i tektury. Ruch uliczny to wielka fala trąbiących różnych pojazdów, łącznie z trójkołowymi rowerami. Na ulicach wyróżniają się „jeepneye” – pojazdy w jaskrawych kolorach z fantazyjnymi ozdobami, pełniące funkcję transportu miejskiego. Budowane są w miejscowych warsztatach z jeepów pozostawionych przez amerykańską armię. Przebudowane na małe autobusiki zabierają do 18 pasażerów. Ani autobusów, ani tramwajów, jako środka komunikacji miejskiej na Filipinach nie spotykamy.
Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera! |
Energię elektryczną na Filipinach wytwarza się w elektrowniach wodnych, olejowych, węglowych oraz geotermalnych. Energetyka wodna na Filipinach jest silnie rozwinięta i produkuje znaczną ilość krajowej energii. W rzeźbie powierzchni wysp dominują góry, z których spływa wiele zasobnych w wodę rzek, co związane jest z częstymi i obfitymi deszczami. Najdłuższa rzeka Filipin Cagayana, położona na wyspie Luzon, ma 505 km długości. Rozwinięta jest również energetyka oparta na węglu i ropie naftowej. Mimo własnego wydobycia ropy naftowej ze złóż podmorskich, na potrzeby energetyczne wykorzystuje się ropę naftową importowaną.
Przebiegająca pod Filipinami granica płyt tektonicznych stworzyła bardzo dobre warunki do korzystania z energii geotermalnej, szczególnie na wyspach Leyte, Luzon i Samar. Podstawowym parametrem charakteryzującym rejon geotermiczny Ziemi jest stopień geotermiczny, mówiący, co ile metrów w głąb ziemi temperatura wzrasta o 1°C. Wartość stopnia geotermicznego zależy od budowy geologicznej danego obszaru i bliskości zjawisk wulkanicznych. Stopień geotermiczny na Filipinach to kilka metrów – dla porównania, w Polsce wynosi on 33 m/1°C. Pole geotermalne na wyspie Leyte, będące największym na Filipinach, wytwarza energię elektryczną o mocy 710 MW.
