Każdy wykonawca projektów, nadzorów, instalacji, ekspertyz, czy okresowych badań stanu instalacji i urządzeń, powinien przestrzegać obowiązujących i dobrowolnych norm technicznych, które są gwarancją należytej jakości wykonanych usług. Często zmieniające się przepisy powodują duże zamieszanie w zakresie norm, które należy stosować do pomiarów instalacji elektrycznych. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które obowiązuje od lipca 2009 r. (DzU nr 56 z 2009 r., poz. 461), przywołało między innymi normę PN-HD 60364- 6:2008 Instalacje elektryczne niskich napięć. Część 6: Sprawdzenie.
Zobacz także: Badanie rezystancji izolacji w instalacjach z automatyką budynkową >>
rezystancja izolacji
Ochroną podstawową w eksploatacji instalacji elektrycznej jest ochrona przed dotykiem bezpośrednim. Czynnikiem określającym jej skuteczność jest rezystancja izolacji zarówno pomiędzy otoczeniem zewnętrznym (części przewodzące), jak i między elementami instalacji elektrycznej. Rezystancja izolacji pomiędzy instalacją a otoczeniem jest istotna ze względu na możliwość porażenia prądem elektrycznym, zaś pomiar rezystancji pomiędzy elementami samej instalacji jest ważny ze względu na występujące zwarcia lub prądy upływu [2, 3].
Zobacz także: Pomiary rezystancji – teoria i zastosowania >>
Pomiary rezystancji izolacji wykonuje się przed pierwszym podłączeniem instalacji elektrycznej do sieci. W czasie eksploatacji, zgodnie z Prawem budowlanym, pomiary wykonuje się nie rzadziej niż raz na 5 lat z a wyjątkiem obiektów specjalnego przeznaczenia,do których odnoszą się inne przepisy. Wszystkie wyłączniki powinny być włączone, a obciążenia odłączone, w celu sprawdzenia całej instalacji, bez wpływu obciążenia na wyniki pomiarów [2, 3]. Pomiary odbywają się przy zastosowaniu metody napięciowo-prądowej. Rezystancja izolacji wyznaczona jest z zależności:
gdzie:
Ut – napięcie wskazywane przez woltomierz V, w [V],
I – prąd płynący przez rezystancję izolacji Ri ze źródła napięcia stałego Ut, w [A].
Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera! |
Natężenie prądu płynącego przy znamionowym napięciu zasilania zgodnie z normą PN-EN 61557-2 powinno wynosić przynajmniej 1 mA. Wartości napięcia pomiarowego zależą od znamionowego napięcia sprawdzanej instalacji. Minimalne wartości rezystancji izolacji i wymagane napięcia probiercze podane są w tabeli 1.
Pomiar wykonujemy prądem stałym, aby wyeliminować wpływ pojemności na wynik pomiaru. Odczyt wyniku pomiaru następuje po ustaleniu się wskazania. Rezystancja izolacji zmierzona napięciem probierczym podanym w tabeli 1. jest zadowalająca, jeżeli jej wartość jest większa od wartości minimalnych podanych w tej tabeli [2]. Jeżeli zmierzona rezystancja jest mniejsza od podanej w tabeli 1., to instalacja powinna być podzielona na szereg grup obwodów, należy również zmierzyć rezystancję izolacji dla każdej grupy, w celu ustalenia obwodu o obniżonej wartości rezystancji izolacji.
Zobacz także: Termowizja jako weryfikacja jakości prac izolacyjnych >>
W przypadku pomiaru rezystancji izolacji kabli energetycznych o napięciu znamionowym do 1 kV, należy mierzyć (w stanie ustalonym) miernikiem o napięciu 2,5 kV, a w przypadku kabli o napięciu mniejszym niż 1 kV, miernikiem o napięciu 1 kV. Rezystancja powinna wynosić – względem pozostałych żył – zwartych ze sobą i uziemionych – przeliczona na temperaturę 20°C na każdy 1 km długości linii nie mniej niż [4]:
- 20 MΩ – kable o izolacji papierowej,
- 20 MΩ – kable o izolacji polwinitowej,
- 75 MΩ – kable o izolacji gumowej,
- 100 MΩ – kable o izolacji polietylenowej.
