podział rozdzielnic nn
Ze względu na miejsce zainstalowania rozdzielnice niskiego napięcia dzielimy na wnętrzowe i napowietrzne. W zależności od przeznaczenia i zastosowania można wyróżnić między innymi rozdzielnice energetyczno-dystrybucyjne (fot. 1.), przemysłowe, słupowe, budowlane i mieszkaniowe.
Pod względem rozwiązań konstrukcji zewnętrznych wyróżnia się
rozdzielnice otwarte, częściowo osłonięte oraz osłonięte. Natomiast ze
względu na sposób zainstalowania rozdzielnice można podzielić na
naścienne, przyścienne i wolno stojące. Rozdzielnice mogą być wykonane
jako stacjonarne i przenośne. W zależności od sposobu wykonania części
wsporczych i mocujących oraz osłon części będących pod napięciem,
rozdzielnice niskiego napięcia dzieli się na tablicowe, skrzynkowe,
szafowe stosowane w budynkach mieszkalnych wielokondygnacyjnych i
pulpity sterownicze [1, 2]. Ze względu na funkcję rozdzielnicy spełnianą
w sieci rozdzielczej można wyróżnić rozdzielnice główne, oddziałowe
(stosowane w budownictwie przemysłowym), piętrowe, mieszkaniowe
specjalizowane stosowane do zasilania: komputerów, oświetlenia,
zasilaczy UPS itp.
Rozdzielnice wnętrzowe możemy podzielić na dwie
grupy. Do pierwszej należą rozdzielnice główne (RG), będące podstawową
jednostką kontrolno-zabezpieczająco-rozdzielającą w instalacji (fot. 2.).
Jest to taka rozdzielnica obiektu budowlanego, która posiada urządzenia
zabezpieczające wewnętrzne linie zasilające. Najczęściej jest
zlokalizowana na najniższej kondygnacji budynku lub w jego
podpiwniczeniu, w bliskim otoczeniu wyjścia ewakuacyjnego. Do drugiej
grupy zaliczamy rozdzielnice piętrowe (RP), pełniące funkcje pomiarowe,
rozdzielcze, zabezpieczeniowe oraz integracyjne.
Umieszczane są one w pionach kablowych na poszczególnych piętrach obiektu mieszkalnego i stanowią granicę między obwodem instalacji budynku a obwodem odbiorczym [3].
Zgodnie z normą IEC/EN 61439-1, konstrukcja zestawów aparatury rozdzielczej niskiego napięcia może być przedzielona przegrodami lub osłonami na poszczególne przedziały lub chronione przestrzenie. Tworzenie oddzielnych przedziałów lub chronionych przestrzeni mających określone przeznaczenie funkcjonalne ma na celu [4]:
- ochronę przed dotykiem części czynnych w sąsiednim bloku funkcjonalnym (wymagany stopień ochrony IP2X lub IPXX B),
- ograniczenie możliwości powstawania łuku elektrycznego,
- ochronę przed przedostaniem się stałych ciał obcych z jednego bloku funkcjonalnego do sąsiedniego (wymagany stopień ochrony IP2X).
Poszczególne rozwiązania różnią się parametrami technicznymi, szczegółami konstrukcyjnymi oraz rodzajami i typami aparatów w nich zastosowanych.
